FAQ - Najczęściej zadawane pytania

Ponieważ moc przyłączeniowa większości domów nie przekracza 15kW. Dla zastosowań prywatnych proponujemy stacjonarne lub przenośne ładowarki AC o maksymalnej mocy 11 kW. Takie urządzenia gwarantują bezpieczeństwo zarówno samochodu jak i budynku. Wyposażone są w specjalne, niepowodujące przegrzewania styki, co redukuje ryzyko pożaru. Dzięki komunikacji z ładowanym samochodem dbają one o żywotność jego baterii. Zawsze wyposażone są one w odpowiednie zabezpieczenia, a często w dodatkowe funkcje takie jak odczyt zużycia energii, czy niekiedy opóźnionego startu tak, aby skorzystać z tańszej, nocnej taryfy dostawcy energii.

Aby sprawdzić, czy samochód elektryczny jest kompatybilny z daną ładowarką, wystarczy zwrócić uwagę na kilka kluczowych informacji – nie potrzeba pełnej listy modeli ani specjalistycznej wiedzy.

Najważniejszym kryterium jest typ złącza. W Europie zdecydowana większość samochodów elektrycznych i hybryd plug-in korzysta ze standardu Typ 2 (tzw. Mennekes). Jeśli ładowarka ma złącze Typ 2, a Twój samochód również – to urządzenia są fizycznie kompatybilne.

Drugim aspektem jest moc i liczba faz. Samochód musi być w stanie przyjąć moc, którą oferuje ładowarka. Przykładowo: jeśli masz ładowarkę 3-fazową o mocy 11 kW, ale samochód obsługuje tylko jedną fazę i 3,7 kW, to nadal będzie można go ładować, choć wolniej – moc zostanie ograniczona do możliwości pokładowej ładowarki w aucie.

W praktyce oznacza to, że niemal każda ładowarka będzie działać z każdym autem EV – pod warunkiem, że pasuje złącze, a ładowarka nie przekracza maksymalnych parametrów samochodu. Dodatkowo, urządzenia są wyposażone w systemy zabezpieczające i komunikacyjne – samochód „dogaduje się" z ładowarką i ustala, ile mocy może bezpiecznie przyjąć.

Jeśli masz wątpliwości, wystarczy sprawdzić instrukcję samochodu (albo tabliczkę znamionową przy porcie ładowania), gdzie podane są: typ złącza, maksymalna moc ładowania AC i liczba faz. Porównując to z danymi ładowarki, bez trudu określisz zgodność.

Czas ładowania zależy od mocy ładowania i pojemności baterii. Zagadnienia związane z szybkością ładowania opisana jest szczegółowo w niniejszym artykule.  

Różnica między oznaczeniem 220 V a 230 V, którą można spotkać w opisach urządzeń elektrycznych, wynika przede wszystkim z historycznego rozwoju standardów napięcia w Europie. Przez wiele lat, aż do lat 90., w większości europejskich krajów – w tym także w Polsce – napięcie w domowych gniazdkach wynosiło 220 woltów. Taki poziom napięcia był wówczas uznawany za obowiązujący i pojawiał się w dokumentacji, instrukcjach obsługi i oznaczeniach na urządzeniach.

Z czasem jednak pojawiła się potrzeba ujednolicenia systemu. W 1987 roku Unia Europejska postanowiła wprowadzić jednolity standard napięcia sieciowego we wszystkich krajach członkowskich. Nową wartość ustalono na 230 woltów, z dopuszczalnym odchyleniem ±10 procent. Zmiana ta miała na celu przede wszystkim ułatwienie produkcji i obrotu urządzeniami elektrycznymi na wspólnym rynku – tak, aby jedno urządzenie mogło działać bez problemów zarówno w Niemczech, jak i we Francji, Polsce czy Włoszech.

W praktyce jednak napięcie w gniazdku nigdy nie jest idealnie stałe. Może się ono wahać w granicach od około 207 do 253 woltów, co mieści się w przyjętym zakresie tolerancji. Producenci urządzeń projektują je zatem tak, by działały bez zakłóceń w dość szerokim zakresie napięć – zwykle od 200 do 240 V. Dlatego właśnie dziś na jednych urządzeniach nadal można zobaczyć oznaczenie 220 V, na innych 230 V, a na jeszcze innych cały zakres 220–240 V. Wszystkie te warianty oznaczają w praktyce to samo: urządzenie jest przystosowane do typowego napięcia występującego w europejskich sieciach energetycznych.

Różnice w oznaczeniach mocy ładowarek samochodów elektrycznych – spotykane jako 3 kW, 3,6 kW czy 3,7 kW – mogą wydawać się mylące, ale wynikają z dość prozaicznych powodów. Klucz tkwi w tym, jak obliczana jest moc i w jakim stopniu dane są zaokrąglane lub upraszczane na potrzeby marketingowe i komunikacyjne.

W rzeczywistości większość jednofazowych ładowarek domowych pracuje przy napięciu 230 woltów, które jest standardem w Europie, i przy natężeniu prądu wynoszącym 16 amperów. Jeśli przeliczyć to zgodnie ze wzorem – napięcie razy prąd, podzielone przez 1000 – otrzymujemy wartość 3680 watów, czyli 3,68 kilowata.

I tu pojawia się pole do interpretacji. Niektórzy producenci lub sprzedawcy, upraszczając przekaz, zaokrąglają tę wartość w dół i podają ją jako 3 kW. Taka liczba jest łatwiejsza do zapamiętania, brzmi „okrągło" i dobrze wygląda w materiałach marketingowych, ale nie oddaje w pełni rzeczywistej mocy urządzenia. Inni z kolei decydują się na oznaczenie 3,6 kW, które jest już bliższe prawdziwej wartości, ale nadal pozostaje lekkim zaokrągleniem. Jeszcze inni – szczególnie ci, którzy chcą być możliwie precyzyjni technicznie – stosują oznaczenie 3,7 kW, które jest zgodne ze standardem i najlepiej oddaje rzeczywistą moc ładowania wynikającą z parametrów 230 V i 16 A.

Warto też dodać, że choć w Europie przyjętym standardem jest dziś napięcie 230 V, to wciąż istnieją kraje, w których obowiązuje wartość 220 V. Dotyczy to między innymi Chin, Korei Południowej, Rosji czy wielu państw Bliskiego Wschodu i Azji Południowo-Wschodniej. W takich miejscach urządzenia projektuje się pod napięcie nieco niższe niż europejskie, co również wpływa na końcową wartość mocy ładowania. W praktyce jednak większość sprzętów działa w szerokim zakresie napięć – od około 200 do 240 V – więc różnice te mają raczej znaczenie symboliczne niż funkcjonalne.

W praktyce oznacza to, że te wszystkie liczby – 3, 3,6 i 3,7 kW – mogą odnosić się do dokładnie tego samego urządzenia. Różnice wynikają z przyjętej filozofii komunikacji, poziomu precyzji i rynku docelowego, do którego kierowany jest produkt. Dla użytkownika najważniejsze jest to, że niezależnie od zapisu, ładowarka o takich parametrach będzie ładować auto z mocą około 3,7 kilowata – a dokładna cyferka na etykiecie to po prostu kwestia interpretacji.